از سایه شوم تخریب تا حراج کلاهبرداران؛ حقایق تکاندهنده از «بانوی آهنی» پاریس
برج ایفل، نماد جاودانه فرانسه، در ابتدا تنها به عنوان یک سازه موقتی برای نمایشگاه بینالمللی ۱۸۸۹ و جشن صدمین سالگرد انقلاب این کشور طراحی شده بود. این شاهکار مهندسی که قرار بود نماد قدرت مکانیکی مدرن فرانسه باشد، نه تنها در آغاز با موج شدیدی از مخالفت نخبگان پاریس مواجه شد، بلکه بارها تا مرز نابودی پیش رفت و حتی دستمایه یکی از عجیبترین کلاهبرداریهای تاریخ مدرن قرار گرفت.
به گزارش خبرگزاری سریع؛ این غول فلزی ۱۰,۱۰۰ تنی، نتیجه یک ماراتن مهندسی بود که ساخت آن دقیقاً ۲ سال و ۲ ماه و ۵ روز به طول انجامید. در بدو تولد، منتقدان سرسختی مانند الکساندر دومای پسر، ساخت این سازه را تحقیر معماری اصیل فرانسوی میدانستند؛ اما استقبال بینظیر ۲ میلیون بازدیدکننده در همان سال اول، خط بطلانی بر این مخالفتها کشید. برای سرپا شدن این بنا که امروزه به «بانوی آهنی» معروف است، از ۱۸,۰۳۸ قطعه فلز و ۲.۵ میلیون پیچومهره استفاده شده و به پاس قدردانی از نخبگان، نام ۷۲ دانشمند و پژوهشگر بزرگ در چهار طرف بدنه آن حک گردیده است.
بحران بزرگ در سال ۱۹۰۹ رخ داد؛ یعنی زمانی که مهلت ۲۰ ساله حضور برج در پاریس تمام شد و تصمیم قطعی برای تخریب آن صادر گردید. با این حال، هوشمندی گوستاو ایفل در تغییر کاربری بنا، نجاتبخش آن شد؛ او با تبدیل برج به یک فرستنده و آنتن رادیویی و همچنین راهاندازی آزمایشگاه و مرکز مطالعاتی در دل آن، مانع از نابودی این شاهکار شد.
شهرت و عظمت این بنا تا جایی پیش رفت که ویکتور لاستیگ، کلاهبردار بینالمللی مخوف، موفق شد در یک بازی فریبکارانه، این برج را نه یک بار، بلکه دو بار به عنوان آهنقراضه به تاجران سادهلوح بفروشد! او بعدها پس از به خطر انداختن اقتصاد آمریکا از طریق جعل اسکناس، دستگیر و به زندان بدنام آلکاتراز فرستاده شد.
امروزه، این بنای تاریخی از سال ۱۹۸۰ به طور مداوم مرمت و بازسازی میشود تا بتواند به شکل استاندارد میزبان موج توریستها باشد. به دلیل مسائل ایمنی، ظرفیت پذیرش همزمان گردشگران روی برج به ۵ هزار نفر محدود شده است؛ به طوری که طبقه اول گنجایش ۳ هزار نفر، طبقه دوم ۱,۶۰۰ نفر و طبقه آخر تنها ظرفیت ۴۰۰ بازدیدکننده را به صورت همزمان دارد.
