ریزش قدرت در جبهه غرب، احتمال شکلگیری اتحاد جدید در برابر قدرت نوظهور ایران
ترکیه یکی از کشورهای عضو پیمان ناتو است که در عملیاتهای مختلف با این سازمان اروپایی اشتراک داشته است، این کشور با جمعیت عمدتا مسلمان و حکومت سکولار، همواره به عنوان یکی از دولتهای بی پایه در نزد صاحب نظران مطمح نظر بوده است، زیرا نوع حکومت و ساختار آن در هر کشور بسته به شرایط فرهنگی و عقیدتی هر کشور تعریف میگردد، این کشور که مهد امپراتوری عثمانی بود روزگاری به عنوان ثقل جیش الاسلام در برابر صلیبیون به مبارزه برخواسته بود و جنگهای طولانی مدتی را با جوامع اروپایی سپری کردند؛ اما در پی تحولات گوناگون، ترکیه در جمع اتحادیه اروپا قرار گرفت و عضویت پیمان آتلانتیک شمالی «ناتو» را نیز به دست آورد، از آن زمان تا کنون این کشور کمترین واکنشی در برابر قتل عام مسلمانان فلسطین نداشته است، اسرائیل از بدو تاسیس تا کنون که حول و حوش هشتاد سال از آن میگذرد، همواره مسلمانان فلسطین را به انحا گوناگون قتل عام کرده است، در پی این جنایات از سنگ صدا بر آمد ولی از دولت ترکیه صدایی بر نیامد، افزون بر آن، بیشترین کشورهای اسلامی با اسرائیل روابط دیپلماتیک ندارد، ولی ترکیه با این رژیم روابط دیپلماتیک برقرار کرده است و سفارت خانههای فعال است، همینطور روابط تجاری و تبادله امور فنی و مسایل کشتیرانی میان آنان نیز با صمیمیت برقرار است، امری که بیشتر مسلمانان را به خشم آورده و همواره انتقادهایی را متوجه این کشور اسلامی کرده است.
اما اکنون که بیش از چهل روز جنگ میان ایران، امریکا و اسرائیل سپری میگردد، متوجه نوعی چرخش در مواضع برخی کشورهای اسلامی میگردیم، این کشورها همچون ترکیه، پاکستان و عربستان به نحوی متوجه شده اند که بعد از این قدرت نوظهور ایران به یک هژمونی غیر قابل انکار در منطقه ظهور خواهد کرد، زیرا امریکا نمیتواند دوام بیاورد چنانچه در این جنگ متحمل خسارات شدیدی گردید و در کشورهای حوزه خلیج نیز که پایگاه برقرار کرده بود، نتوانست امنیت کشورهای میزبان را تامین نماید و به نحوی به عنصر ضد امنیت برای این کشورها تبدیل گردید، لذا این کشورها با درک از ناتوانی امریکا و ناتو از جبهه غرب نا امید شدند و اکنون دست و پا میزنند تا اتحاد جدیدی را شکل دهند که در برابر قدرت نوظهور ایران در دنیای اسلام جای پا داشته باشند، به همین دلیل است که اردوغان تازه زبان به سخن گشوده و حملات اسرائیل به غزه را محکوم و آن را نسلکشی خوانده و از احتمال حمله بر اسرائیل سخن میگوید. در همین راستا شهباز شریف نخست وزیر پاکستان نیز چند روز قبل اسرائیل را «غده سرطانی» خوانده بود که پس از واکنش مقامات رژیم اسرائیل پست اش را از صفحه ایکس پاک کرد، درست در وقتیکه پاکستان میزبان میانجیگری بین ایران و امریکا بود، در همان زمان برخی جتهای جنگی اش را به سعودی فرستاد و خبرها حاکی از آن بود که هزاران نفر از قوای مسلح پاکستان نیز وارد عربستان شده است، با وجودی که تا کنون بن سلمان در برابر امریکا و اسرائیل واکنش ملموسی همچون ترکیه و پاکستان نداشته است، اما یقینا که این کشور نیز حضور امریکا را به ضرر خود میپندارد؛ زیرا ضعف امریکا و ناتوانی اش در برابر حملات ایران کاملا آشکار شد و این نتیجه گیری را برای سعودی رقم زد که نه تنها امریکا از آنان در برابر خطرات محافظت نمیتواند؛ بلکه این سعودی است که باید با هزینه شخصی اش موشکهای ایران را رهگیری کند تا بر مواضع امریکا اصابت نکند و این همان تاوانی است که این کشورها در حال پرداختن است.
به هر صورت بر میگردیم بر این موضوع که با وجود تقلای ترامپ از ناتو در زمینه کمک ناتو برای بازگشایی تنگه هرمز، این سازمان نظامی دست رد به سینه ترامپ زدندِ؛ سپس اسپانیا رسما از اعلام دشمنی با اسرائیل استقبال کرد و آن را باعث «افتخار» خواند، اکنون ترکیه دریافته است که ناتو دیگر آن کارایی لازم را ندارد و یک سازمان جنگ ندیده است که با هزینه امریکا و رهبریت این کشور به وجود آمده بود، اکنون که روابط ناتو با امریکا به هم خورده است و عملا این سازمان نظامی توان قابل ملاحظه ای ندارد و امریکا هم دیر یا زود دامنه اش از کشورهای منطقه جمع خواهد شد، اردوغان تغییر موضع داده و با چرخش ۱۸۰ درجهای در صدد جای پا باز کردن در میان کشورهای اسلامی و منطقه است، زیرا در فردای ختم جنگ، ایران قدرت بلامنازع و بی رقیب منطقه خواهد بود که قلمرو وسیعی را تحت زعامت و رهبری خواهد داشت، به همین دلیل این کشورها میخواهند با شکل دهی محور جدید، قدرتی را به وجود آورند که در توازن با قدرت نوظهور ایران قرار داشته باشد؛ اما واقعیت این است که امروزه قدرت با ایتلافهای بدون دستاورد شکل نمیگیرد، اگر چنین بود که ناتو هم اکنون یکی از قطبهای جهانی قدرت بود، قدرت با توان بازدارندگی، عزم و ایستادگی و اراده قاطع در برابر زورگویانی بی رقیب همچون امریکا قابل سنجش است که این کشورها هیچکدام توان نه گفتن در برابر این هیولای غربی را ندارند و ایران عملا به مدت ۴۷ سال در حال مبارزه با آن است، لذا اگر این کشورها به جای این گونه دست و پا زدن اکنون بروند و با محوریت ایران علیه قدرت استعماری امریکا بایستند و صیانت از منافع منطقوی را خط سرخ شان اعلام نمایند، در این صورت می توان امیدوار بود که «ناتوی اسلامی» در حال شکل گرفتن است و امت مسلمه نیز از آن حمایت خواهند کرد.
نویسنده: عبدالاحمد احمدی
