پویش همدلی زنان؛ تلاشی برای تبدیل احساس مشترک به عمل اجتماعی
حدیثه توسلی، دبیر پویش «همدلی زنان؛ از کابل تا تهران»، در گفتوگو با خبرگزاری سریع، جزئیات کامل شکلگیری، اهداف و برنامههای این حرکت دهروزه را شرح داد.
بانو توسلی، در ابتدای این گفتوگو تاکید کرد که این پویش از دل جمعی از زنان مهاجر مقیم جمهوری اسلامی ایران شکل گرفته است؛ زنانی با هویتهای متنوع از جمله مادر، پژوهشگر، شاعر، هنرمند، طلبه، دانشجو، معلم و فعال فرهنگی و رسانهای.
وی در این مصاحبه اختصاصی با خبرنگار سریع افزوده است که بخش قابل توجهی از اعضای این جمع پیشتر در کشورهای خود به عنوان متخصص و کنشگر اجتماعی فعال بودهاند، اما تحولات اخیر باعث شده امکان حضور آنان در عرصه عمومی محدود شود و همین مسئله زمینه بازتعریف نقش اجتماعی آنان را فراهم کرده است.
توسلی با اشاره به تجربههای زیسته اعضای این جمع افزود که بسیاری از آنان سالها جنگ و پیامدهای تلخ بیثباتی را تجربه کردهاند. او توضیح داد که این تجربه مشترک باعث شده اعضا نسبت به رخدادهای منطقهای حساسیت بیشتری داشته باشند و در برابر آنچه آن را تجاوز غیرانسانی، غیراخلاقی و غیرقانونی امریکا و اسراییل میدانند، موضع منفعل نداشته باشند.
به گفته او، همین نگاه زمینهساز شکلگیری یک حرکت جمعی و سازمانیافته شده که هدف آن حضور فعالتر در عرصه اجتماعی است.
دبیر این پویش در ادامه به رابطه این جمع با جامعه میزبان نیز اشاره کرد و گفت ملت نجیب ایران همواره در کنار مهاجران بودهاند و حمایتهای خیرخواهانه آنان نقش مهمی در زندگی این خانوادهها داشته است.
او افزود که اعضای پویش، همراه با خانوادههای خود، تلاش میکنند در حد توان در کنار مردم ایران بایستند و در شرایط مختلف اجتماعی، نقش همدلانه و حمایتی ایفا کنند.
توسلی همچنین به جایگاه زنان ایرانی در عرصه اجتماعی اشاره کرد و حضور مسئولانه و شجاعانه آنان در عرصههای مختلف، بهویژه در حراست از حضور اجتماعی در فضای عمومی را قابل احترام دانست و آن را نشانهای از نقش اثرگذار زنان در جامعه عنوان کرد.
او تاکید کرد که بر همین اساس، اعضای این پویش خود را موظف میدانند در کنار زنان ایرانی قرار بگیرند و این همراهی را بخشی از مسوولیت اجتماعی خود میدانند.
به گفته توسلی، پویش «همدلی زنان؛ از کابل تا تهران» یک حرکت کاملاً خودجوش و مردمی است که در قالب یک برنامه دهروزه طراحی شده و هدف اصلی آن تبدیل همبستگی عاطفی میان خانوادههای افغانستانی و ایرانی به یک کنش اجتماعی ملموس و قابل مشاهده در جامعه است.
در پایان این گفتوگو، دبیر پویش بار دیگر تاکید کرد که این حرکت هیچ وابستگی به نهاد، جریان یا گروه خاصی ندارد و کاملاً مردمی شکل گرفته است. او از تمامی تشکلها، مؤسسات و گروههای زنان مهاجر دعوت کرد تا به این حرکت جمعی بپیوندند تا این صدا گستردهتر شود؛ صدایی که به گفته او، نماینده زنانی است که مرزها نتوانسته پیوند انسانی و اجتماعی آنان را از هم جدا کند.
