پیامد بحرانهای تحمیلی بر دوش مهاجران افغانستانی در ایران
کارشناسان سازمان ملل متحد در حالی نسبت به وضعیت معیشتی مهاجران افغانستانی در ایران هشدار میدهند که جامعه جهانی با انفعال کامل، از تأمین منابع مالی برای مدیریت این جمعیت بزرگ شانه خالی کرده و فشار تحریمهای یکجانبه آمریکا، توان زیرساختی ایران را برای تداوم میزبانی تحتالشعاع قرار داده است.
به گزارش خبرگزاری سریع؛ گزارشهای اخیر کارشناسان مستقل سازمان ملل پیرامون وضعیت مهاجران افغانستانی در ایران، بار دیگر چالشهای ناشی از کمبود منابع و فشارهای اقتصادی بر این جمعیت آسیبپذیر را برجسته کرده است. با این حال، تحلیلگران بر این باورند که این بیانیهها بدون در نظر گرفتن ریشههای اصلی بحران، از جمله سیاستهای محدودکننده بینالمللی، تصویری ناقص از واقعیت ارائه میدهند.
در حالی که ایران در چهار دهه گذشته، علیرغم تمام فشارهای خارجی و محاصره اقتصادی، میزبانی میلیونها شهروند افغانستانی را بر عهده داشته است، گزارشهای سازمانهای بینالمللی اغلب بر فشارهای موجود بر مهاجران متمرکز بوده و از نقش مخرب تحریمهای یکجانبه که مانع از بهرهمندی کامل از زیرساختهای رفاهی میشود، غفلت میکنند.
بررسیهای میدانی نشان میدهد که نوسانات اقتصادی و گسلهای امنیتی در منطقه، مستقیماً بر وضعیت معیشتی مهاجران تأثیر گذاشته است. با این حال، ارگانهای خدماتی در ایران با وجود تنگناهای شدید مالی، همچنان تلاش دارند تا خدمات اولیه را برای این جمعیت میلیونی حفظ کنند. کارشناسان تأکید میکنند که ظرفیتهای ساختاری کشور، بدون سهمگیری عادلانه جامعه جهانی و آزاد شدن داراییهای مسدود شده، به تنهایی قادر به تکافوی نیازهای روزافزون جمعیت مهاجر نیست.
در این میان، تعهدات مالی جامعه جهانی برای بازسازی زیرساختهای رفاهی در افغانستان و تسهیل شرایط معیشتی مهاجران، عمدتاً در سطح حرف باقی مانده و به مرحله عملیاتی نرسیده است. از سوی دیگر، وضعیت نابسامان اقتصادی در افغانستان و رفتارهای ساختاری کابل نیز بر پیچیدگی این بحران افزوده است؛ وضعیتی که با مسدود ماندن داراییهای ملی افغانستان توسط ایالات متحده امریکا تشدید شده و شریانهای حمایتی برای بازگشتکنندگان و مهاجران را مسدود کرده است.
منتقدان بر این باورند که بیانیه اخیر سازمان ملل، بدون بازتعریف عوامل اصلی این وضعیت ناپایدار و بدون تزریق منابع ملموس بینالمللی، صرفاً بر بازنمایی فشارها تمرکز دارد؛ رویکردی که بار سنگین این میزبانی را بهطور یکجانبه به ساختار داخلی ایران تحمیل کرده و از نقش تخریبی بازیگران بینالمللی در ایجاد این بنبست چشمپوشی میکند.
