بازآفرینی بودای بامیان در نیویارک
یک هنرمند ویتنامی–امریکایی با ساخت مجسمهای الهامگرفته از بودای بامیان که در سال ۲۰۰۱ توسط تـ.البان تخریب شد، این اثر را در پارک مشهور «هایلاین» نیویارک به نمایش گذاشته است؛ اثری که به گفته خالق آن، ادای دینی به تاریخ و میراث فرهنگی افغانستان است.
به گزارش خبرگزاری سریع، یک هنرمند ویتنامی–امریکایی مجسمهای الهامگرفته از بودای بامیان را که بیش از دو دهه پیش توسط تـ.البان تخریب شد، بازآفرینی کرده و آن را در پارک معروف «هایلاین» شهر نیویارک به نمایش گذاشته است.
این تندیس هشتمتری با عنوان «نوری که در جهان میتابد» اثر توان اندرو نگوین است؛ هنرمندی که در آثار خود اغلب به موضوع جنگ، حافظه تاریخی و بازسازی فرهنگی میپردازد.
نگوین در گفتوگو با خبرگزاری رویترز درباره متریال بهکاررفته در این مجسمه گفته است که بدنه آن از سنگریزههای ساحلی ویتنام ساخته شده، اما دستان آن از پوکههای خمپارههای برنجی بهجا مانده از جنگ افغانستان شکل گرفته است.
به گفته او، این ترکیب نمادی از تقابل تخریب و بازسازی است. نگوین توضیح داده است که اشیا میتوانند معنا و کارکرد متفاوتی پیدا کنند؛ «چیزی که روزی گلوله جنگی بوده، امروز میتواند به دستان مجسمهای تبدیل شود که نماد برکت و صلح است.»
این هنرمند که تجربه جنگ ویتنام نیز در آثارش بازتاب یافته، با اشاره به استفاده از پوکههای جنگ افغانستان برای ساخت دستان مجسمه گفته است: «جنگ میتواند فلز را تغییر دهد، اما نمیتواند خاطره جمعی انسانها را از میان ببرد.»
نگوین گفت هدف او جایگزینکردن مجسمههای تخریبشده نیست، بلکه یادآوری ارزش تاریخی و فرهنگی آنهاست. او تأکید کرده است که زیبایی و تاریخ حتی پس از نابودی نیز میتوانند در قالبی تازه بازتاب پیدا کنند.
مجسمههای بودای بامیان که حدود ۱۴۰۰ سال پیش در دل کوههای هندوکش تراشیده شده بودند، از مهمترین آثار تاریخی افغانستان به شمار میرفتند. این دو تندیس عظیم با ارتفاع ۳۵ و ۵۳ متر، که «صلصال» و «شهمامه» نام داشتند، قرنها در دره بامیان ایستاده و شاهد تحولات تاریخی منطقه بودند.
تـ.البان در سال ۲۰۰۱ این مجسمهها را با مواد انفجاری تخریب کردند؛ اقدامی که با واکنش گسترده جهانی روبهرو شد. دو سال بعد، سازمان یونسکو بامیان را در فهرست میراث فرهنگی در معرض خطر ثبت کرد.
مجسمه «نوری که در جهان میتابد» از ۲۵ اپریل (۵ ثور) در پارک هایلاین نیویارک نصب شده و قرار است به مدت ۱۸ ماه در معرض دید عموم قرار داشته باشد.
خالق این اثر ابراز امیدواری کرده است که این مجسمه نه تنها یادبودی برای میراث از دسترفته بامیان باشد، بلکه پلی میان گذشته و آینده ایجاد کند و توجه جهانیان را به ضرورت حفاظت از میراث مشترک بشری جلب کند.
