تنهایی و انزوای اجتماعی؛ تهدید پنهان برای سلامت روان
یک پژوهش تازه نشان می‌دهد تنهایی و انزوای اجتماعی می‌تواند سال‌های زندگی بدون بیماری جدی را کاهش دهد؛ به‌گونه‌ای که مردانی که هم احساس تنهایی و هم انزوای اجتماعی دارند، به‌طور میانگین حدود ۶ سال زودتر با اختلالات روانی مانند افسردگی و اضطراب روبه‌رو می‌شوند.
پژوهشگران دانشگاه تولین با بررسی اطلاعات ۲۷۷ هزار و ۴۸۹ بزرگسال ۴۰ تا ۶۹ ساله دریافته‌اند که تنهایی و انزوای اجتماعی می‌تواند بر سال‌های زندگی سالم افراد اثر منفی بگذارد.
این افراد در آغاز پژوهش به هفت بیماری عمده شامل دیابت، بیماری قلبی، بیماری‌های ریوی، زوال عقل، سرطان، افسردگی و اضطراب مبتلا نبودند.
بر اساس یافته‌های این پژوهش که در نشریه نیچر کامیونیکیشنز منتشر شده، بیشترین تفاوت در بخش سلامت روان دیده شده است. مردانی که هم احساس تنهایی داشتند و هم از نظر اجتماعی منزوی بودند، حدود ۶ سال زودتر از افرادی که چنین شرایطی نداشتند، با اختلالات روانی روبه‌رو شدند.
در بخش سلامت جسمی نیز زنانی که هم تنها و هم منزوی بودند، حدود ۲.۵ سال و مردان حدود ۲ سال کمتر بدون بیماری جدی زندگی کردند.
پژوهشگران تأکید کرده‌اند که تنهایی و انزوای اجتماعی یکسان نیستند. انزوای اجتماعی بیشتر به میزان ارتباط فرد با دیگران مربوط می‌شود، در حالی که تنهایی به احساس فرد درباره کیفیت و رضایت از روابط اجتماعی‌اش ارتباط دارد. از همین رو، ممکن است فرد با وجود داشتن ارتباطات اجتماعی زیاد، همچنان احساس تنهایی کند.
به گفته پژوهشگران، تغییرات در میزان استرس، خواب و عادت‌های زندگی می‌تواند از عوامل مرتبط با تأثیر تنهایی و انزوا بر سلامت باشد؛ با این حال، این پژوهش مشاهده‌ای است و نمی‌تواند ثابت کند که تنهایی به‌طور مستقیم باعث ایجاد یک بیماری مشخص می‌شود.
یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد تغذیه مناسب، ورزش، خواب کافی و پرهیز از سیگار می‌تواند بخشی از خطرهای مرتبط با انزوای اجتماعی را کاهش دهد، اما همین عوامل نتوانسته است اثر احساس تنهایی را به همان اندازه کاهش دهد.
