حمله به بندر چابهار تداوم کینه امریکا با ملت افغانستان
حمله امریکا به بندر چابهار؛ بندری که ستون فقرات ترانزیت افغانستان محسوب می شود بیش از آنکه یک اقدام نظامی علیه ایران باشد، تلاشی هدفمند برای قطع شریان حیاتی اقتصاد افغانستان و جلوگیری از تعمیق پیوندهای اقتصادی تهران–کابل است. این حمله نشان میدهد که واشنگتن نه تنها دغدغهای برای وضعیت وخیم اقتصادی مردم افغانستان ندارد، بلکه از تداوم فشار بر آنان استقبال میکند.
بندر چابهار تنها بندر منطقه است که مسیر ترانزیتی امن، ارزان و بدون وابستگی به پاکستان را برای افغانستان فراهم میکند.
این بندر مسیر اصلی واردات گندم، دارو، سوخت و کالاهای اساسی افغانستان، را فراهم کرده است. و بعنوان راه تنفسی اقتصاد افغانستان در شرایط تحریم، امکان اتصال افغانستان به بازارهای ایران، هند، آسیای مرکزی و خلیج فارس به حساب می آید. به همین جهت در سالیان اخیر تجار افغانستان سرمایه گذاری های سنگینی در این بندر نموده اند.
در چنین شرایطی، حمله امریکا به چابهار را نمیتوان صرفاً یک اقدام نظامی علیه ایران دانست؛ حمله به زیرساخت های بندر چابهار مستقیماً مردم افغانستان را تحت فشار قرار میدهد و روابط اقتصادی ایران–افغانستان را مختل میکند.
ایران در یک دهه اخیر با تقویت زیرساخت های بندر چابهار مسیر جایگزین و ارزان برای تجارت افغانستان فراهم کرده است.این مسیر، وابستگی افغانستان به شبکههای تحت کنترل امریکا وپاکستان را کاهش میدهد. و توسعه چابهار، افغانستان را از فشارهای سیاسی و اقتصادی واشنگتن و اسلام آباد خارج میکند.بنابراین حمله به چابهار، در واقع حمله به استقلال اقتصادی افغانستان است؛ اقدامی برای اینکه افغانستان همچنان در مدار فشار و وابستگی باقی بماند.
در شرایط فعلی اقتصاد افغانستان با بحرانهای شدید مواجه بوده است؛ کاهش درآمدهای ملی، افزایش فقروابستگی شدید به واردات، کمبود دارو و مواد غذایی… در چنین شرایطی، حمله به بندری که مسیر اصلی تأمین کالاهای اساسی افغانستان است، نشان میدهد که حفظ امنیت اقتصادی مردم افغانستان ولو در سطح حداقلی آن، هیچ جایگاهی در محاسبات امریکا ندارد.
واشنگتن ترجیح میدهد مردم افغانستان در تنگنای اقتصادی بمانند تا بتواند از این فشار بهعنوان ابزار سیاسی استفاده کند.
نویسنده: محمد داود افشار
